HUMBERTO GONZALI

El recursu a la vieya política, onde too ye vieyu ideariu, vieya revolución, vieya tierra o vieya nobleza tien, amás d'un aquello a xeriátricu, poco de nuevo o de funcionamientu xustu cola xente qu'importa; eso que nomamos El Pueblu. Echémos-y una güeyada a la realidá política asturiana que tamos viviendo nos últimos años y analicemos si s'estrema muncho de l'anécdota  que paso a contar. Ello yera un vieyu emperador de la vieya China que-y diera al so primer ministru'l mandáu siguiente: Quiero qu'en diez díes Pequín tea allumbráu. Asuntu bien enguedeyáu, pues d'aquella Pequín quedaba na más grande escuridá en cuantes atapecía. El primer ministru llamó al gobernador de la ciudá y repitió-y el mesmu mandáu del vieyu emperador. Toles calles de Pequín teníen una primer autoridá vecinal, responsable de tolo malo que per ellí pasaba. El gobernador llamó a los xefes vecinales de toles calles pequineses y mandó lo mesmo, masque d'otra manera: Quiero que cada ún de vosotros consiga que la so cai tea allumbrada, y a lo más tardar en nueve díes. Pasara yá un día. Los xefes vecinales aconceyaron y, a la mañana siguiente, llamaron al xefe de familia de cada casa y dieron esta orden: Quiero que, pa más seguridá de tol mundu y pa más guapura de la ciudá, curie cada ún de vosotros d'allumbrar la so casa, en non más d'ocho díes. Y nel día que lo mandara'l vieyu emperador, tou Pekín, per primer vegada aquella nueche, vióse de toes toes allumbráu. Entós el vieyu emperador premió al so primer ministru, el primer ministru premió al gobernador de Pequín y el gobernador premió a los xefes vecinales. Pero, vaya por Dios, los que nun recibieron premiu nengún fueron los dueños de les allumbraes cases de Pequín.