HUMBERTO GONZALI

Si dalgo nun me prestó esti día, cuando nun partíu del Campeonatu d'Europa d'h.oquei fizo la Pita de la Xunta una de les sos apaiciones, foi la reacción de Gabino de Lorenzo. Yo yá taba avezáu a ver al xefe de la gobernanza socialista, Vicente Alberto Álvarez Areces, torcer el focicu en cuantes vía al reivindicativu ave. Yera lo natural. Areces, como viniente que yera del comunismu más dogmáticu, nun podía por menos qu'amuesar el so talante, estalinista, a la mínima que-y afearan la so política. Y si esto tenía l'aniciu na cuestión identitaria asturiana, entós los biecos de maltar podíen llegar al mandáu d'índole fascista. Con Areces y la rapazolería de la gobernanza socialista sabíemos lo qu'había. Pero ver l'otru día la incomodidá de Gabinó énte la reivindicación guiada pola Pinta fízome da-y delles vueltes a una idega. Nada nun hai peor qu'una derrota p'acabar d'enquivocase. Gabino salió mui tocáu de les últimes elecciones, pero lo más triste ye que nun supo facer l'análisis necesariu. Perdió porque lu venció'l localismu, bien esplotáu polos heraldos del anacrónicu socialismu autóctonu. Y envede topar una llectura afayaíza, entrulló inda más nel localismu. Ehí ta la esplicación del enfotu pola capitalidá blindada nel quiciás prósimu Estatutu. Ehí que yá faiga compaña al matemáticu Areces na perceguera provocada pola Pita defensora de la llingua. Y ehí'l caminar testerón per una vía qu'igual, igual, da victories na capital, pero que-y fiede al restu d'Asturies.